راز
تو رازی و ما راز
پرده، اندکی کنار رفت و هزار راز روی زمین ریخت.
رازی به اسم درخت، رازی به اسم پرنده، رازی به اسم انسان.
رازی به اسم هر چه که می دانی. و باز پرده فرا آمد و فرو افتاد.
و آدمی این سوی پرده ماند با بهتی عظیم به نام زندگی، که هر سنگ ریزه اش به رازی آغشته بود و از هر لحظه ای رازی می چکید.
در این سوی رازناک پرده، آدمیان سه دسته شدند.
گروهی گفتند: هرگز رازی نبوده، هرگز رازی نیست و رازها را نادیده انگاشتند و پشت به راز و زندگی زیستند. خدا نام آنها را گمشدگان گذاشت.
و گروهی دیگر گفتند: رازی هست، اما عقل و توان نیز هست. ما رازها را می گشاییم. و مغرورانه رفتند تا گره راز و زندگی را بگشایند. خدا گفت: توفیق با شما باد، به پاس تلاشتان پاداش خواهید گرفت. اما بترسید که در گشودن همان راز نخستین وابمانید.
و گروه سوم اما، سرمایه ای جز حیرت نداشتند و گفتند: در پس هر راز، رازی است و در دل هر راز، رازی. جهان راز است و تو رازی و ما راز. تو بگو که چه باید کرد و چگونه باید رفت.
خدا گفت: نام شما را مومن می گذارم، خود، شما را راه خواهم برد. دستتان را به من بدهید. آنها دستشان را به خدا دادند و خدا آنان را از لابلای رازها عبور داد و در هرعبور رازی گشوده شد.
و روزی فرشته ای در دفتر خود نوشت: زندگی به پایان رسید. و نام گروه نخست از دفتر آدمیان خط خورد، گروه دوم در گشودن راز اولین واماند و تنها آنان که دست در دست خدا دادند از هستی رازناک به سلامت گذشتند.
خراش یک کلمه بدیهی و ناخوشاینداست اما در دست پیکر تراش یک کار هنری است ؛ و در دست یک فرد عجول که میان گفتگوها ،بی مقدمه وارد می شود بیعقلی است وشکل کار به قول وفرمایش حضرت امام رضا (ع)که هرگاه دو نفر در حال گفتگو هستنداگر طرف مقابل سخن دیگری را قطع کند گویی صورت او را خراش داده است. 
ازامام رضا (ع) در مورد حضور سیزیجات در سفره طعام سفارش شده است .و ایشان درکنار سفره غذای خود از رعایا دعوت به عمل می آوردندو اول آن ها را پذیرایی می کردندبعد به خود می پرداختند.از آقا علی ابن موسی الرضا(ع)سئوال شد از این نحوه رفتار ،ایشان با سفارش خود را تکرار نمودند . اول رعایا..........
